Jean-André Reiche
Deze schitterende, vuurvergulde pendule werd ontworpen door Jean-André Reiche (Leipzig 1752-Parijs 1817), een van de leidende Parijse ciseleurs (beeldhouwers) en bronswerkers uit de Empire-periode.
Op 19 februari 1805 had Reiche het ontwerp van deze pendule als aquareltekening gedeponeerd bij de keizerlijke bibliotheek.
Twee maanden eerder had Napoleon zichzelf tot keizer der Fransen gekroond.
De pendule heeft een gave geëmailleerde wijzerplaat met fraaie vergulde wijzers.
De vergulding is in zeer goede staat. Extra aantrekkelijk is de keuze om tafel, stoel en een deel van het basement donkergroen te patineren.
(op de foto`s komt het groen niet goed naar voren)
Patineren is een oude, decoratieve kleurtechniek die diepte en authenticiteit geeft.
Als basis van deze pendule dient fraai, witgeaderd groen marmer, dat nog in zeer goede staat verkeert. Het echte groene marmer, zoals dit, komt uit Italie, waar ook de klassieke naam ‘Verde Tino’ vandaan komt.
Mooi vroeg uurwerk met koordslinger.
Het slagwerk wordt geregeld middels een sluitrad en slaat elk half en heel uur op een helder klinkende bel.
Een meer dan prachtige klok, met mooie afgewerkte deels gebruneerde en gepatineerde details.
Deze pendule vindt u afgebeeld en beschreven in liefst alle vier standaardwerken inzake Franse pendules: op pagina 363 in ‘La Pendule Française’ van uitgeverij Tardy, op pagina 398 en 399 van ‘La Encyclopedie de la Pendule Française’ van Pierre Kjellberg (met hond ipv van de stapel boeken), op pagina 86 van ‘Frenze Bronze Clocks’ van Elke Niehüser, en op pagina 358 van ‘Les plus belles Pendules Françaises’ van Giacomo Wannenes.
Voorts werden deze en andere pendules van Reiche in verschillende Europese musea opgenomen in de collectie.
Afmetingen: hoog 33 cm, breed 29 cm, diep 14 cm
Vuurvergulden
of afroken werd reeds in de Oudheid toegepast, behandelt het bronzen ontwerp met ‘goudamalgaan’ - onder verhitting in kwik opgelost goudpoeder. Vervolgens wordt het kwik met een vlam verdreven. Het goud gaat daarbij een verbinding (legering) aan met het brons. Deze handeling werd nadien een aantal keren herhaald om een goudlaag van voldoende dikte te krijgen.
De tijdens het vuurvergulden vrijkomende, giftige kwikdampen waren bijzonder ongezond, waardoor de techniek rond 1830 verboden werd.
Bruneren
De opgebrachte goudlaag is dik maar bevat poriën, wat een mat uiterlijk geeft. De poriën kunnen dicht gewreven worden zodat een hoogglanzend oppervlak ontstaat. Deze techniek heet bruneren. De afwisseling van hoogglanzende en matte delen is een karakteristiek van vuurvergulde objecten.
Algemeen
Vuurvergulde pendules zoals deze stonden destijds slechts bij de rijkste en voornaamste burgers, als resultaat van de kunstzin van diverse meesterambachtslieden.
Het lezen van boeken was tijdens het ancien régime (de periode voorafgaand aan de Franse Revolutie) vooral gericht op het verwerven van kennis, en een ongebruikelijke, zelfs ongepaste activiteit voor dames. Nadien evenwel werd het voor het plezier lezen van romans, van fictie dus, een nieuwe, sociaal geaccepteerde 'mode' voor dames uit de betere kringen.Het lees(olie)lampje bij het licht waarvan de dames lazen, heet in het Frans een ‘liseuse’. Empire-pendules waarvan de voorstelling een voorname, bij een leeslampje lezende dame uitbeeldt, waren destijds, en vandaag nog steeds, zeer populair en gezocht, en ging men eveneens, evenals de lezende dames zelf, ‘liseuses’ noemen. Ook de benaming ‘Lectura’, hoewel Spaans, raakte voor deze pendules in zwang. Als uitbeelding van haar voornaamheid zit de dame op deze pendule op een fraai vervaardigde Empire-fauteuil, rijkelijk versierd met acanthusranken (berenklauw) en gestileerde palmbladeren. De tafel staat op gestoken leeuwenpoten. De olielamp staat symbool voor aandacht en concentratie. De voorstelling reflecteert een belangrijk, vroeg 19e eeuws, maatschappelijk thema - dat van de vrouwelijke educatie.
€
-,-
Verkocht / Sold / Verkauft
< Terug naar overzicht
Neemt u gerust contact op